W ubiegłym tygodniu czytałam historię Dawida i zwróciłam uwagę na to, że wiele razy Dawid pytał Boga, co ma zrobić: „Zapytywał więc Dawid Pana: Czy mam pójść i pobić tych Filistyńczyków?” (1 Sam 23,2), „Toteż Dawid ponownie zapytywał Pana…”(1 Sam 23,4), „Dawid zapytał się Pana tymi słowy: Jeżeli puszczę się w pogoń za tą zgrają, to czy ich dogonię?” (1 Sam 30,8).

I Dawid otrzymywał odpowiedź od Boga na te zapytania…

Czy Ty też pytasz Pana i otrzymujesz odpowiedź?

Ja myślę, że Bóg bardzo chce, żebyśmy Go pytali, On chce nam odpowiadać.

Wczoraj dotknęły mnie mocno słowa psalmu 101:
„Nauczę się drogi doskonałej,
Abyś mógł przyjść do mnie…”

Myślę, że jeśli chcemy chodzić doskonale przed Panem – On do nas przychodzi, rozmawia z nami, możemy Go pytać a On nam odpowiada…

Czy także i do Ciebie czasem Pan mówi, byś wyszedł na środek? Byś obnażył swój problem, pokazał go przed zborem, nie bojąc się, że ktoś Cię wyśmieje, oskarży?

Któregoś dnia wyszłam na środek. Opowiedziałam o swoim problemie. Zbór pomodlił się o mnie. Doznałam ukojenia, odpoczynku w Panu.

Czasem w życiu trzeba „wyjść na środek”. Niekoniecznie zawsze w sensie dosłownym. Ale często Pan chce, byśmy pokazali innym swój problem, byśmy się nie bali. A Pan chce pokazać jak On niszczy każdy problem, jak On uzdrawia, jak On rozwiązuje każdą sytuację!

Może teraz właśnie Pan chce, by jak najwięcej ludzi zobaczyło, że dany problem naprawdę istnieje. A później, gdy już Pan zmieni sytuację – dużo ludzie będzie mieć okazję oddać Panu chwałę!

„Przystąpmy z ufną odwagą do tronu łaski!” (Heb. 4,16)

Nasze świadectwo w połączeniu z krwią Baranka ma moc zwyciężenia oskarżyciela, który dniem i nocą oskarża nas przed Bogiem (patrz: Obj. 12,10)

W wielu miejscach Boże Słowo zachęca nas do składania świadectwa.

Świadek jest kimś, kto coś widział, przeżył… Świadkowie są przesłuchiwani, by  uwiarygodnić jakieś zdarzenie. Bóg chce, byśmy byli Jego świadkami. Mamy opowiadać o tym, co On dla nas zrobił, że On żyje, jest realny i działa w naszym życiu!

Mamy też ogłaszać innym, że Bóg jest dobry, że nie chce nas potępić, ale Jego pragnieniem jest, aby każdy się do Niego nawrócił i żył! Innej drogi do życia nie ma. I mowa jest tu o wiecznym życiu…

„Czy rzeczywiście mam upodobanie w śmierci bezbożnego – mówi Wszechmocny Pan – a nie raczej w tym, by się odwrócił od swoich dróg i żył” (Ezech. 18, 23)

„Gdyż nie mam upodobania w śmierci śmiertelnika, mówi Wszechmocny Pan. Nawróćcie się więc, a żyć będziecie!” (Ezech. 18, 32)

Co przeżyłeś z Bogiem? Co Bóg uczynił dla Ciebie? Jak ogłaszasz Boże dzieła w swoim życiu? Jak opowiadasz innym, że Bóg nie chce oskarżać, tylko zachować? Jest oskarżyciel, który ciągle oskarża nas przed Bogiem… Jeśli będziesz świadczył o Bożym działaniu w Twoim życiu – będą to argumenty, które zwyciężą oskarżyciela, bo będą świadczyć o Twoim bliskim związku z Bogiem, o tym, że jesteś Jego dzieckiem i podlegasz Jego miłości i Jego ochronie!

Napisz nam o tym, co Bóg dla Ciebie zrobił, a umieścimy to na stronie Chalcedonu. Wyślij swoje świadectwo na adres ania@chalcedon.pl

Być może w Twoim życiu miał miejsce okres wielkiego spustoszenia. Podobnie jak to jest opisane w proroctwie Joela. Wszystko, co mogło być zdrowe, zielone, wszystko, co mogło owocować – zostało pożarte przez szarańczę, spustoszone przez najeźdźców, spalone ogniem… Być może Twoje duchowe życie stało się pustynią. Puste, ogołocone, spalone, splądrowane…

Czy wiesz, że Bóg jest gotowy to wszystko odmienić?

W Jego słowie znajduje się rada i obietnica.

Oto rada:

Wszakże jeszcze teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie całym swym sercem, w poście, płaczu i narzekaniu! Rozdzierajcie swoje serca, a nie swoje szaty, i nawróćcie się do Pana, swojego Boga, gdyż On jest łaskawy i miłosierny, nierychły do gniewu i pełen litości, i żal mu karania! (Joel 2, 12-13)

A Boża obietnica brzmi:

Nie bój się, ziemio! Raduj się i wesel, gdyż Pan dokona wielkich rzeczy! Nie bójcie się wy, zwierzęta polne, gdyż zazielenią się pastwiska na stepie; drzewa wydadzą swój owoc, drzewo figowe i winorośl obficie rodzić będą. A wy, dzieci Syjonu, wykrzykujcie radośnie i weselcie się w Panu, swoim Bogu, gdyż da wam obfity deszcz jesienny i ześle wam, jak dawniej deszcz, deszcz jesienny i wiosenny. I klepiska będą pełne zboża, a prasy opływać będą moszczem i oliwą. I wynagrodzę wam szkody lat, których plony pożarła szarańcza, konik polny, larwa i gąsienica, moje wielkie wojsko, które na was wyprawiłem. (26) Wtedy będziecie jeść obficie i nasycicie się, i wysławiać będziecie imię Pana, swojego Boga, który dokonał u was cudów, i mój lud nigdy nie zazna wstydu. (Joel 2,21-26)

Jeśli więc Twoje życie wymaga odnowy – przyjdź do Pana. Zwróć się do Niego szczerym sercem. W poście, płaczu, modlitwie. On jest gotowy wynagrodzić szkody bezowocnych lat. On jest Bogiem wiernym. Jego powołanie i dary są nieodwołalne. On jest powolny do gniewu, nie chce karać! Chce dać obfitość, błogosławieństwo.

Refren:
Klękamy, a wszystko ucicha dokoła.
Wstajemy, a zorza otacza nam czoła.

Klęczymy w słabości i pełni boleści.
Wstajemy, by z mocą ogłaszać Twe wieści.
Więc po co się sami i innych krzywdzimy
i zamiast być mocni się stale martwimy?

Wzdychamy, że troski nas ciężar przygniata.
Gdy mamy modlitwę, co w niebo ulata
wracają i moc, i odwaga, i radość,
bo Ty naszym prośbom uczynić chcesz zadość.

Pouczę ciebie i wskażę ci drogę, którą masz iść;
Będę ci służył radą, a oko moje spocznie na tobie. (Psalm 32,8)

Panie, dziękuję Ci, że Ty mnie cudownie uczysz i wskazujesz mi drogę, po której mam iść. Ty wszystkim kierujesz w moim życiu i kochasz się w tym, że przychodzę do Ciebie i Tobie przedkładam wszystko, co planuję. A Ty mi wskazujesz, w którym kierunku mam podążać.

Dziękuję Ci, że służysz mi radą, a Twoje oko spoczywa na mnie. Dziękuję, że nie są Ci obojętne moje sprawy. Dziękuję, że pobudzasz moje serce do czynienia Twojej woli. Dziękuję, że mogę czerpać siłę z przebywania z Tobą. Tak cudownie pobudzasz serce moje.

Dziękuję Ci, że wlałeś w moje serce pragnienie służenia Tobie i Twojemu Królestwu! Że Twoja łaska mnie otacza! Że słowo Twoje jest moją radością i siłą! Że tak mi dobrze z Tobą, mój Ojcze.

Doświadczajmy i badajmy nasze drogi i nawróćmy się do Pana! Treny 3,40

Badaj mnie, Boże, i poznaj serce moje, Doświadcz mnie i poznaj myśli moje! I zobacz, czy nie kroczę drogą zagłady, A prowadź mnie drogą odwieczną! (Psalm 139, 23-24)

Boże oto stoję przed Tobą, przychodzę taka, jaka jestem. Nic nie jest zakryte przed Tobą.

Wskazuj mi Panie, co jeszcze jest we mnie nie tak. Co jeszcze wymaga poprawy. Co jeszcze oddziela mnie od Ciebie. Poznaj moje myśli, zobacz, czy idę właściwą ścieżką. Panie, sprawdź, czy nie idę własnymi drogami, za własnymi pomysłami… Boże nie pozwól mi, bym więcej ufała sobie niż Tobie. Nie pozwól mi pokładać nadziei w mojej własnej mądrości, przedsiębiorczości.

Przebacz Panie, że tak mało opowiadam o Twoich cnotach, o tym, co dla mnie zrobiłeś. Tak mało świadczę o Twojej dobroci i o Twojej miłości, która wyjednała mi życie z Tobą tam, gdzie poszedłeś nam przygotować mieszkanie. Panie, tak wiele uczyniłeś dla mnie!

Nie pozwól mi kroczyć własną drogą. Chcę iść po Twoich śladach. Chcę Cię kochać i ufać Tobie. Potrzebuję, byś był zawsze blisko mnie.

Już nie chcę żyć „po swojemu”. Chcę chodzić z Tobą. Zaznałam Twojej bliskości Panie. I chcę w niej trwać.

Dziękuję, że wszystko mi dałeś. Że stałam się dziedziczką Twoich dóbr. Że już wszystko dla mnie uczyniłeś. Dziękuję Ci za Twoje cudowne obietnice. Za Twoje błogosławieństwa, za zwycięstwo i ochronę.

Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios. (Ef. 1,3)

Czytałam ostatnio 1 rozdział listu do Efezjan. Zrobił na mnie ogromne wrażenie, gdyż dotarły do mnie dwie sprawy:

1) podarowane nam są niesamowite dary i błogosławieństwa

2) są nam JUŻ DANE – to nie jest coś, co dostaniemy, jeśli będziemy wystarczająco długo Boga o nie prosić… To nam zostało podarowane 2000 lat temu, dzięki śmierci Chrystusa na Golgocie.

Prześledźmy:

• „ubłogosławił nas w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios”
• „wybrał nas przed założeniem świata”
• „przeznaczył nas dla siebie do synostwa”
• „W Nim mamy odkupienie przez krew Jego, odpuszczenie grzechów według bogactwa łaski Jego”
• oznajmił nam „tajemnicę woli swojej”

A to wszystko po to „abyśmy się przyczynili do uwidocznienia chwały Jego”!

Kochani, darowane są nam niezmierzone bogactwa. Mamy nie byle jakie błogosławieństwo, lecz błogosławieństwo niebios! Mamy odpuszczenie grzechów, odkupienie. Znamy Bożą wolę wobec nas. Zostaliśmy wybrani przed założeniem świata i przeznaczeni do synostwa. Już nie jesteśmy kimś obcym – należymy do Bożej rodziny!

I to wszystko JUŻ MAMY! Chwała Bogu!

Nie musimy prosić. Wystarczy, że to przyjmiemy. W 1 liście Piotra 2,24 pisze np. „sińce jego uleczyły nas”. W wielu miejscach Słowa Bożego znajdziemy potwierdzenie, że z chwilą przyjęcia „synostwa” (z chwilą stania się Dzieckiem Bożym, czyli przyjęcia Chrystusa) – WSZYSTKO MAMY – zbawienie, zwycięstwo, uzdrowienie, błogosławieństwo…

Zatem nasze modlitwy nie muszą być już „błaganiem” Boga o to, co nam już dał.

Wystarczy, że będzie to modlitwa wyznania, że mamy już to, co Bóg nam daje i dziękczynienia mu za to. Nie musimy modlić się „Panie Boże uzdrów mnie”. Możemy powiedzieć „Panie, dzięki Ci, że mnie uzdrawiasz”!

Zamień swoje modlitwy „ubłagania” na modlitwy dziękczynienia. Zobaczysz jaką siłę otrzymasz! Pamiętaj, że wszelkie duchowe błogosławieństwo niebios jest nad Tobą. Tylko je przyjmij!

Pewnego razu przechodził Elizeusz przez Szunem. A mieszkała tam zamożna kobieta, która go zatrzymała, aby spożył posiłek. I odtąd, ilekroć tamtędy przechodził, wstępował do niej na posiłek. Rzekła tedy do swego męża: Oto teraz wiem, że ten mąż Boży, który stale do nas zachodzi, jest święty. Zróbmy więc dla niego maleńką murowaną izdebkę i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę; ilekroć przyjdzie do nas, wstąpi tam. (2 Król. 4,8-10, Biblia warszawska)

W Szunem mieszkała zamożna kobieta. Przechodził tamtędy raz Elizeusz. Zatrzymała go i podała mu posiłek. I odtąd ile razy tamtędy wędrował – zatrzymywał się u niej i jej męża.

Zaproponowała swojemu mężowi, by przygotowali specjalną izdebkę dla proroka, w której miałby łóżko, stół, krzesło i lampę. Mógłby tam odpoczywać podczas swoich wędrówek.

Chyba bardzo ujęła tym Elizeusza, bo ten przywołał ją do siebie i pytał, co można dla niej uczynić. Nie chciała jednak niczego. Sługa Elizeusza – Gehazi zauważył jednak, że nie ma dzieci. Wówczas Elizeusz ponownie ją wezwał i powiedział, że za rok będzie mieć syna. Ona odpowiedziała, by jej nie łudził…

Po roku jednak urodziła syna.

Gdy dziecko już podrosło – poszło pewnego dnia do ojca, do żniwiarzy. Tam bardzo rozbolała go głowa. Ojciec kazał odnieść chłopczyka do matki. Zmarł siedząc na matczynych kolanach…

Zrozpaczona matka zaniosła dziecko do izdebki Elizeusza i położyła je na jego łóżku.

Poprosiła swego męża, by przygotował jej oślicę i sługę, żeby mogła iść do męża Bożego – Elizeusza. Mąż jednak zdziwił się czemu chce iść do niego, skoro nie jest to typowy czas do spotkania się z prorokiem („przecież ani to nów, ani sabat”).

Wobec tego przygotowała oślicę i kazała słudze jechać bez zatrzymywania się.

Przyjechała do Elizeusza na górę Karmel. Elizeusz gdy ją zobaczył – wysłał do niej Gehaziego z zapytaniem, czy wszyscy zdrowi. Na co ona odpowiedziała, że zdrowi…

Gdy jednak znalazła się przed Elizeuszem – objęła jego nogi i powiedziała mu z wyrzutem:

- Czy ja prosiłam o syna?

Wówczas Elizeusz polecił Geheziemu, by poszedł i położył laskę na twarzy chłopca. Jednak kobieta nie chciała się na to zgodzić, wymusiła, by sam Elizeusz poszedł z nią.

Gehazi wprawdzie ich wyprzedził i położył laskę na głowie chłopca, jednak nie dał on znaku życia. Elizeusz wszedł do domu i zobaczył nieżywego chłopca leżącego na jego łóżku. Wszedł tam sam, zamknął drzwi i modlił się. Następnie położył się na chłopcu, później chodził po domu i znowu położył się na nim. Chłopiec kichnął siedem razy i otworzył oczy.

Zawołał Szunamitkę, a gdy przyszła – powiedział jej, by zabrała dziecko.

Ona – padła u stóp Elizeusza i pokłoniła się do ziemi.

Biblia nie podaje imienia kobiety. Jest nazwana Szunamitką – mieszkanką Szunem. To kobieta uczynna, która służyła prorokowi tym, co miała. To właśnie ona nakłoniła swego męża, by uczynić pokoik dla Elizeusza. I w nagrodę urodził jej się syn.

W chwili ciężkiego doświadczenia – szukała pomocy u Elizeusza, wiedząc, że jest on mężem Bożym.

W tej Biblijnej historii – przedstawiona jest jako „kobieta z inicjatywą”. To ona pomyślała o izdebce dla proroka. To ona pojechała do niego, gdy zmarł jej syn. Wydaje się, że mąż jej nie wspierał w tej trudnej chwili. Pozostawiona sama sobie – działa dalej, zgodnie ze swoim zamysłem – udaje się do proroka i u niego szuka pomocy, i znajduje ją.

Posiadał spory dobytek: trzy tysiące owiec i tysiąc kóz. Przebywał właśnie w swojej posiadłości na Karmelu i tam zajęty był strzyżeniem owiec. Przy strzyżeniu owiec zajętych było sporo sług i pasterzy, trwało wiele dni, a codzienny trud umilały uczty.

W tym czasie Dawid przebywał na pustyni Paran. Udał się tam zaraz po śmierci Samuela. Gdy usłyszał, że Nabal jest na Karmelu – posłał do niego dziesięciu sług i poprosił o żywność. Jednak Nabal niegrzecznie odmówił. Dawid wpadł w gniew i wydał rozkaz, by jego wojownicy poszli pozabijać Nabala i jego służbę.

Jednak jeden ze sług Nabala usłyszał jak on odmówił Dawidowi i doniósł o tym Abigail. Dał dobre świadectwo o Dawidzie i jego wojownikach. Poprosił Abigail, by rozważyła i obmyśliła co zrobić, gdyż zguba Nabala i jego domu jest pewna…

Abigail wzięła co miała pod ręką do jedzenia, załadowała na osły i poszła. Nabalowi jednak nic o tym nie powiedziała.

W drodze spotkała się z Dawidem, który już wyruszył, aby zabić Nabala i wytracić wszystkich mężczyzn z jego domu.  Zobaczywszy go Abigail – pokłoniła się Dawidowi i w swej pokorze prosiła go, by wybaczył Nabalowi. Wzięła jego winę na siebie i prosiła Dawida, by powstrzymał się od przelewu krwi, gdyż to było hańbą przelewać krew w czasie pokoju. Podarowała mu też przyniesione pożywienie.

I rzekł Dawid do Abigail: Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który cię wysłał dzisiaj na spotkanie ze mną.  I błogosławiona twoja roztropność, i błogosławionaś ty, że powstrzymałaś mnie dzisiaj od przelewu krwi i ratowania siebie swoją własną ręką.  Lecz jako żyje Pan, Bóg Izraela, który powstrzymał mnie od wyrządzenia ci krzywdy; gdybyś nie była wyszła mi śpiesznie na spotkanie, do jutra rana nie byłby ocalał u Nabala żaden mężczyzna. (1 Sam. 25,32-34)

Abigail wróciła do domu,  Nabal wyprawiał w swym domu niemal królewską ucztę i był pijany. Nie wspomniała mu więc Abigail nic o tym, co zrobiła. Dopiero rano, gdy wytrzeźwiał opowiedziała mu co się wydarzyło. „A w nim serce zamarło i zdrętwiał jak kamień.”

Po dziesięciu dniach Nabal zmarł – Pan dotknął Nabala.

Gdy Dawid dowiedział się, że zmarł Nabal – posłał do Abigail swatów z oświadczeniem, że chce ją pojąć za żonę. Abigail uniżnie przystała na tę propozycję, pojechała z posłańcami Dawida i została jego żoną.

Abigail nazwana jest kobietą roztropną i piękną. (1 Sam 25,3)

Poświęciła się, by ratować męża i cały dom, służbę itp. W tamtych czasach nie było to normą, by kobiety w ten sposób zwracały się do mężczyzn, by bezpośrednio zwracać im uwagę i o coś prosić… Ona jednak odważnie i pokornie stanęła przed Dawidem. Nie tylko okazała się odważna, pokorna, roztropna. Nie tylko ratowała swój dom i swojego męża. Ale wskazała też Dawidowi, że i jemu nie przyniesie chluby to, co zamierzył.