Jak wielka, o Panie, zachodzi przemiana,
gdy przed Twym obliczem uginam kolana.
Jak wielkie z mej duszy spadają ciężary,
pustynia ma w ogród przemienia się wiary.
Refren:
Klękamy, a wszystko ucicha dokoła.
Wstajemy, a zorza otacza nam czoła.
Klęczymy w słabości i pełni boleści.
Wstajemy, by z mocą ogłaszać Twe wieści.
Więc po co się sami i innych krzywdzimy
i zamiast być mocni się stale martwimy?
Wzdychamy, że troski nas ciężar przygniata.
Gdy mamy modlitwę, co w niebo ulata
wracają i moc, i odwaga, i radość,
bo Ty naszym prośbom uczynić chcesz zadość.
